Delicious facebook RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 185027
تعداد بازدید : 1122

امتياز ماه مبارك رمضان‏

امتياز ماه مبارك رمضان‏

امتياز ماه مبارك رمضان‏ رمضان ماه مهمانى خدا آداب مهمانى‏ آیه 185 سوره بقره : پيام‏ها ی ایه شریفه فضيلت ماه مبارك رمضان و روزه چهار خصلت است كه مردم در ماه رمضان از آن بى‏نياز نيستند برنامه انسان سازى ماه مبارك رمضان‏ رمضان، ماه ضيافت خدا

 امتياز ماه مبارك رمضان‏

اينكه ماه رمضان براى روزه گرفتن انتخاب شده بخاطر اين است كه اين ماه بر ساير ماهها برترى دارد، در آيه مورد بحث نكته برترى آن چنين بيان شده كه قرآن كتاب هدايت و راهنماى بشر كه" فرقان" است يعنى با دستورات و قوانين خود روشهاى صحيح را از ناصحيح جدا كرده و سعادت انسانها را تضمين نموده است در اين ماه نازل گرديده، و در روايات اسلامى نيز چنين آمده است كه همه كتابهاى‏ بزرگ آسمانى" تورات"،" انجيل"،" زبور"،" صحف"، و" قرآن" همه در اين ماه نازل شده‏اند.

امام صادق ع مى‏فرمايد:" تورات" در ششم ماه مبارك رمضان و" انجيل" در دوازدهم و" زبور" در هيجدهم و" قرآن مجيد" در شب قدر نازل گرديده است [1]

به اين ترتيب ماه رمضان همواره ماه نزول كتابهاى بزرگ آسمانى و ماه تعليم و تربيت بوده است چرا كه تربيت و پرورش بدون تعليم و آموزش صحيح ممكن نيست، برنامه تربيتى روزه نيز بايد با آگاهى هر چه بيشتر و عميقتر از تعليمات آسمانى هماهنگ گردد، تا جسم و جان آدمى را از آلودگى گناه شستشو دهد.

در آخرين جمعه ماه شعبان پيامبر اسلام ص براى آماده ساختن ياران خود جهت استقبال از ماه مبارك رمضان خطبه‏اى خواند و اهميت اين ماه را چنين گوشزد نمود:

" اى مردم! ماه خدا با بركت، آمرزش و رحمت به سوى شما رو مى‏آورد.

اين ماه برترين ماهها است.

روزهاى آن برتر از روزهاى ديگر، و شبهاى آن بهترين شبها است، لحظات و ساعات اين ماه بهترين ساعات است.

ماهى است كه به ميهمانى خدا دعوت شده‏ايد و از كسانى كه مورد اكرام خدا هستند مى‏باشيد.

نفسهاى شما همچون تسبيح، خوابتان چون عبادت، اعمالتان مقبول، و دعايتان مستجاب است.

بنا بر اين با نيتهاى خالص و دلهاى پاك از خداوند بخواهيد تا شما را در روزه‏    داشتن و تلاوت قرآن در اين ماه توفيق دهد، چرا كه بدبخت كسى است كه از آمرزش الهى در اين ماه بزرگ محروم گردد.

با گرسنگى و تشنگى خويش در اين ماه به ياد گرسنگى و تشنگى رستاخيز باشيد، بر فقراء و بينوايان بخشش كنيد، پيران خويش را گرامى داريد، به خردسالان رحمت آوريد، پيوند خويشاوندى را محكم سازيد.

زبانهايتان را از گناه باز داريد، چشمان خويش را از آنچه نگاه‏كردنش حلال نيست بپوشانيد، گوشهاى خويش را از آنچه شنيدنش حرام است فرا گيريد بر يتيمان مردم شفقت و محبت كنيد، تا با يتيمان شما چنين كنند ..."  

فقال ايها الناس انه قد اقبل اليكم شهر اللَّه بالبركة و الرحمة و المغفرة، شهر هو عند اللَّه افضل الشهور، و ايامه افضل الايام، و لياليه افضل الليالى، و ساعاته افضل الساعات، هو شهر دعيتم فيه الى ضيافة اللَّه، و جعلتم فيه من اهل كرامة اللَّه، انفاسكم فيه تسبيح، و نومكم فيه عبادة، و عملكم فيه مقبول، و دعائكم فيه مستجاب، فاسئلوا اللَّه ربكم بنيات صادقة، و قلوب طاهرة ان يوفقكم لصيامه و تلاوة كتابه، فان الشقى من حرم غفران اللَّه فى هذا الشهر العظيم، و اذكروا بجوعكم و عطشكم فيه جرع يوم القيمة و عطشه، و تصدقوا على فقرائكم و مساكينكم، و وقروا كباركم، و ارحموا صغاركم، و صلوا ارحامكم، و احفظوا السنتكم، و غضوا عما لا يحل النظر اليه ابصاركم، و عما لا يحل الاستماع اليه اسماعكم، و تحننوا على ايتام الناس يتحنن على ايتامكم ...[2]

 

                 

رمضان ماه مهمانى خدا

در رمضان، مؤمنان با كارت «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ» به ميهمانى خداوند دعوت شده‏اند، و اين ميهمانى ويژگى‏هايى دارد:

1 ميزبان، خداوند است و ميهمانان را شخصاً دعوت كرده است.

2 وسيله پذيرايى، شب قدر، نزول قرآن، فرود آمدن فرشتگان، استجابت دعا، لطافت روح، و دورى از دوزخ است.

3 زمان پذيرايى، ماه رمضان است كه به گفته‏ى روايات، اوّل آن رحمت، وسط آن مغفرت و آخر آن پاداش است.

4 چگونگى پذيرايى، شب قدر به گونه‏اى است كه در آن نياز يك سال ميهمانان تأمين مى‏شود و زمين با نزول فرشتگان در شب قدر مزيّن مى‏گردد.

5 غذاى اين ماه، غذاى روح است كه براى رشد معنوى لازم است، نه غذاى جسم. لطف غذاى اين مهمانى، آيات قرآن است كه تلاوت يك آيه آن در ماه رمضان همچون تلاوت تمام قرآن در ماه‏هاى ديگر است.

اين ميهمانى هيچ سنخيّتى با ميهمانى‏هاى دنيوى ندارد. خداوندِ عالِم و غنى و خالق و باقى و عزيز و جليل، ميزبان انسان‏هاى جاهل و فقير و فانى و مخلوق و ذليل مى‏شود و مى‏گويد:

من دعايتان را مستجاب مى‏كنم و براى هر نفسى كه در ماه رمضان مى‏كشيد، پاداش تسبيحى عطا مى‏كنم. « خطبه‏ى پيامبر صلى اللَّه عليه و آله در جمعه آخر ماه شعبان.»

 

آداب مهمانى‏

در وسائل الشيعه  براى اخلاق روزه‏دار در ضمن روايت مفصلى مى‏خوانيم:

روزه‏دار، از دروغ، گناه، مجادله، حسادت، غيبت، مخالفت با حقّ، فحش و سرزنش و خشم، طعنه و ظلم و مردم آزارى، غفلت، معاشرت با فاسدان، سخن‏چينى و حرام‏خوارى، دورى كند و نسبت به نماز، صبر و صداقت و ياد قيامت توجّه خاصّ داشته باشد.

شرط حضور در اين مهمانى، فقط تحمّل گرسنگى نيست. در حديث آمده است:

آن كس كه از اطاعت رهبران آسمانى، سرباز زند و يا در مسائل خانوادگى و شخصى با همسر خود بدرفتار و نامهربان باشد و يا از تأمين خواسته‏هاى مشروع او خوددارى كند و يا والدين از او ناراضى باشند، روزه او قبول نيست و شرايط اين ضيافت را به جاى نياورده است.

روزه گرچه فوائد و منافع طبّى از قبيل دفع و برطرف شدن مواد زايد بدن در اثر گرسنگى را دارد، امّا سحرخيزى و لطافت روح و استجابت دعا در ماه رمضان چيز ديگرى است و محروم واقعى كسى است كه از اين همه خير و بركت محروم باشد.

 

آیه 185 سوره بقره :

شَهْرُ رَمَضانَ الَّذي أُنْزِلَ فيهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى‏ وَ الْفُرْقانِ فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ وَ مَنْ كانَ مَريضاً أَوْ عَلى‏ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ يُريدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَ لا يُريدُ بِكُمُ الْعُسْرَ وَ لِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ وَ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلى‏ ما هَداكُمْ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُون‏

(آن روزهاى معلوم كه بايد در آن روزه گرفت) ماه رمضان است كه (ابتداء فرستادن) قرآن در آن ماه نازل شده (يا همه آن در آن ماه ببيت المعمور «خانه‏ايست در آسمان چهارم برابر كعبه كه بعبادت و بندگى فرشتگان معمور و آباد است» فرود آمده، و پس از آن در مدّت بيست سال اندك اندك بپيغمبر اكرم نازل گرديده) در حالى كه قرآن براى مردم راهنما (ى ضلالت و گمراهى) و نشانه‏هاى آشكار هدايت و راهنمايى   (بسوى احكام) و جدا كننده بين حقّ و باطل است، پس هر كه از شما در آن ماه (در وطن خود) حاضر باشد بايد آن ماه را روزه گيرد، و كسى كه بيمار يا مسافر است بر او است كه بشمار آن روزها (ى بيمارى و سفر كه روزه نگرفته) از روزهاى ديگر (در غير ماه رمضان) روزه بگيرد، خدا (در همه كارها) براى شما آسانى ميخواهد و دشوارى نميخواهد (از اينرو دستور داده در سفر و هنگام بيمارى روزه دار نباشيد) و امر بقضاى روزه (روزهايى كه در ماه رمضان بيمار يا مسافر بوده‏ايد) براى آن است كه شماره روزهاى روزه را كامل گردانيد، و خدا را ببزرگى ياد كنيد بر آنچه (احكامى كه) شما را (بآنها) راهنمايى نموده است، و (بر نعمتهاى او) سپاسگزار باشيد[3]

 

پيام‏ها ی ایه شریفه

1)     ارزش رمضان، به نزول قرآن است. ارزش انسان‏ها نيز مى‏تواند به مقدارى باشد كه قرآن در آنها نفوذ كرده باشد. «الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ»

2)      هدايت، داراى مراحلى است: يك مرحله‏ى عمومى است «هُدىً لِلنَّاسِ» و يك مرحله‏ى خاصّ است. «وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى‏»

3)     وجوب روزه، بعد از يقين به حلول ماه رمضان است. «فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ»

4)     قضاى روزه بر مريض و مسافر واجب است. «فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ»

5)     روزه‏ى قضا، مشروط به زمان خاصّى نيست. «أَيَّامٍ أُخَرَ»

6)     احكام خداوند بر اساس آسانى و مطابق طاقت انسان است. «يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ»

7)     عسر و حرج، واجبات را از دوش انسان برمى‏دارد. «لا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ»

8)     روزه‏ى قضا بايد به تعداد روزهايى باشد كه عذر داشته است. «لِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ»

9)      هدايت و توفيق انجام عبادات، از طرف خداست. تكبير، نشان بزرگداشت خدا و عدم توجّه به خود و ديگران است. «لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلى‏ ما هَداكُمْ»

10)                       روزه، زمينه‏ساز هدايت انسان و سپاسگزارى اوست. «لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلى‏ ما هَداكُمْ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ»[4]


 

 فضيلت ماه مبارك رمضان و روزه

1- از ابى عبد اللَّه، از پدرانش (ع) روايت شده كه: پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله به يارانش فرمود: «آيا شما را سوى چيزى رهنمون شوم كه اگر شما آن را انجام دهيد شيطان از شما دور مى‏گردد، چنان كه مشرق از مغرب دور مى‏گردد؟.

عرض كردند: آرى.

فرمود: «روزه رويش را سياه مى‏كند، صدقه پشتش را مى‏شكند، دوستى براى خدا و پشتكار بر كار نيك نابودش مى‏كند و استغفار شاهرگش را مى‏زند و هر چيز زكاتى دارد و زكات بدنها روزه است».  2- از ابى عبد اللَّه (ع) روايت شده است كه: رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود:

 «روزه‏دار، اگر چه بر بستر باشد، مادام كه مسلمانى را غيبت نكند، در عبادت است.

3- رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: «روزه در برابر آتش [دوزخ‏] سپر است».

4- از ابى عبد اللَّه، از اجداد بزرگوارش روايت شده كه: پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: «خداوند- عزّ و جلّ فرشتگانش را جهت دعا براى روزه‏داران گمارده است». و فرمود: «جبرئيل (ع) از پروردگارش به من خبر داد كه فرمود: هيچ يك از فرشتگانم را به دعا كردن براى كسى از آفريدگانم فرمان نمى‏دهم مگر در آن [دعا] آنان را اجابت مى‏كنم».

 5- پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: «در بهشت درى وجود دارد كه «ريّان» ناميده مى‏شود، روز قيامت روزه‏داران به آن درآيند و جز آنها كسى از آن در وارد نمى‏شود، گفته مى‏شود: روزه‏داران كجايند؟ بر مى‏خيزند و جز آنان كسى از آن وارد نمى‏شود و چون وارد شدند، بسته مى‏شود و كسى ديگر از آن وارد نمى‏شود».

6- حضرت على (ع) فرمود: وقتى ماه رمضان فرا رسيد، رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله برخاست و خداوند را حمد گفت و ستايش كرد، سپس فرمود: اى مردم، خداوند شما را از دشمنان جن و انس شما حمايت كرد و فرمود: «مرا فراخوانيد تا براى شما اجابت كنم، و به شما وعده اجابت داد، بدانيد به راستى خداوند- عزّ و جلّ- بر هر شيطان سركش، هفتاد تن از فرشتگانش را گمارده است و تا زمانى كه اين ماه شما [ماه رمضان‏] سپرى نشده است نمى‏تواند وارد گردد. بدانيد درهاى آسمان از شب اوّل آن گشوده است و بدانيد كه دعا در آن پذيرفته است».

 7- رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: خداوند- عزّ و جلّ- فرمود: «همه كردار فرزند آدم او راست مگر روزه، آن براى من است و من بدان پاداش مى‏دهم و روزه سپر است، چون كسى از شما در روزى روزه داشته باشد، نبايد دشنام دهد و غوغا به راه اندازد، اگر كسى به او دشنام داد و يا ستيزه كرد، بايد بگويد: من روزه دارم، و سوگند به ذاتى كه جان محمّد به دست [قدرت‏] اوست، بوى دهان روزه‏دار در نزد خداوند از بوى مشك خوشبوتر است، روزه‏دار دو شادى دارد، كه به آنها شادمان مى‏گردد؛ چون افطار كند، شاد مى‏شود و چون پروردگارش را ديدار كند به [موجب‏] روزه‏اش شادمان مى‏گردد».

 8- رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: «هيچ بنده‏اى نيست كه روزى در راه خدا روزه گيرد مگر آنكه خداوند به [موجب‏] آن روز رويش را هفتاد گز از آتش دور مى‏دارد».

9- رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: «اگر كسى با ايمان و براى كسب خشنودى خداوند ماه مبارك رمضان را روزه گيرد، گناهان گذشته‏اش بخشيده مى‏شود».

 10- رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: «اگر كسى ماه مبارك رمضان را روزه گيرد، سپس در پى آن سه روز از شوّال را هم روزه گيرد، چنان است كه تمام سال را ...

     

11- رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: «اگر كسى شخص روزه‏دارى را افطار دهد، [اجرى‏] همچون اجر او دارد بى‏آنكه از اجر روزه‏دار چيزى كاسته شود».

12- چون ماه مبارك رمضان فرا رسيد، سه روز مانده از شعبان، رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به بلال فرمود: «مردم را فراخوان» پس مردم گرد آمدند سپس بر منبر رفت و خداوند را حمد و ستايش كرد و فرمود:

 «اى مردم، به راستى اين ماه فرا رسيد و آن سرور ماه‏ها است، شبى در خود دارد كه از هزار ماه بهتر است، درهاى جهنم در آن ماه بسته و درهاى بهشت گشوده مى‏شوند، پس اگر كسى آن را دريابد و [گناهانش‏] بخشوده نشوند، خداوند [شرّش‏] را دور بدارد [نفرين الهى براو باد] و هر كس [زمان حيات‏] پدر و مادرش را دريابد و به دعاى آنان بخشوده نشود نفرين الهى براو باد، و هر آن كس كه من به نزدش ياد شوم و بر من درود نفرستد، و [گناهانش به حدّى باشد كه‏] براى او بخشوده نشود، خداوند او را از رحمت خويش دور گرداند».[5]

                       


چهار خصلت است كه مردم در ماه رمضان از آن بى‏نياز نيستند

ابو الورد از امام باقر (ع) نقل مى‏كند كه پيامبر خدا در آخرين جمعه ماه شعبان خطبه‏اى خواند و حمد و ثناى الهى به جا آورد سپس فرمود: اى مردم ماهى به سوى شما روى آورده كه يك شب آن بهتر از هزار ماه است و آن ماه رمضان است كه خداوند روزه آن را واجب كرده و يك شب مشغول شدن به نماز را در آن مانند مشغول شدن به نماز در هفتاد شب در غير رمضان قرار داده و براى كسى كه يك خصلت از خصلت‏هاى نيكو در آن انجام دهد، پاداشى چون پاداش كسى است كه واجبى از واجبات خدا را انجام داده است و هر كس در آن ماه واجبى از واجبات خدا را انجام بدهد، مانند كسى است كه در غير رمضان هفتاد واجب را به جاى آورده است و آن ماه شكيبايى است و پاداش شكيبايى بهشت است و آن ماه همدردى است و آن ماهى است كه خداوند در آن روزى مؤمن را افزايش مى‏دهد و هر كس در آن مؤمن روزه‏دارى را افطار دهد در مقابل نزد خداوند پاداش آزاد كردن برده را دارد و گناهان او در گذشته آمرزيده مى‏شود.

گفته شد: يا رسول اللَّه همه ما توانايى افطار دادن به روزه‏دار را نداريم، فرمود:

خداوند كريم است و اين پاداش را از شما به كسى كه توانايى ندارد مگر به جرعه‏اى از شير كه با آن روزه‏دارى را افطار دهد يا جرعه‏اى از آب گوارا يا چند دانه خرما كه به بيش از آن قدرت ندارد نيز مى‏دهد. و هر كس در ماه رمضان به بندگان (زيردستان) خود آسان گيرد خداوند حساب او را آسان مى‏گيرد و آن ماهى است كه آغاز آن رحمت و نيمه آن آمرزش و پايان آن قبول دعا و آزادى از آتش است و شما در آن از چهار چيز بى‏نياز نيستيد: دو خصلت كه خدا را با آن خوشنود مى‏كنيد و دو خصلت كه خودتان از آن بى‏نياز نيستيد، آن دو خصلتى كه خدا را با آن خوشنود مى‏كنيد، گواهى دادن به اين است كه خدايى جز خداى يگانه نيست و من پيامبر او هستم و آن دو چيز كه شما از آن بى‏نياز نيستيد اين است كه حاجت‏هاى خود و بهشت را در آن ماه از خدا بخواهيد و در آن از خدا سلامتى را بخواهيد و از آتش جهنّم به او پناه ببريد.[6]


                       

برنامه انسان سازى ماه مبارك رمضان‏

اساساً برنامه ماه مبارك رمضان برنامه انسان سازى است كه انسانهاى معيوب در اين ماه خود را تبديل به انسانهاى سالم، و انسانهاى سالم خود را تبديل به انسانهاى كامل كنند. برنامه ماه مبارك رمضان برنامه تزكيه نفس است، برنامه اصلاح معايب و رفع نواقص است، برنامه تسلط عقل و ايمان و اراده بر شهوات نفسانى است، برنامه دعاست، برنامه پرستش حق است، برنامه پرواز به سوى خداست، برنامه ترقى دادن روح است، برنامه رقاء دادن روح است. اگر بنا باشد كه ماه مبارك بيايد و انسان سى روز گرسنگى و تشنگى و بى‏خوابى بكشد و مثلًا شبها تا ديروقت بيدار باشد و به اين مجلس و آن مجلس برود، و بعد هم عيد فطر بيايد و با روز آخر شعبان يك ذره هم فرق نكرده باشد، چنين روزه‏اى براى انسان اثر ندارد. اسلام كه نمى‏خواهد مردم بى‏جهت دهانشان را ببندند، بلكه با روزه گرفتن قرار است كه انسانها اصلاح شوند. چرا در روايات ما آمده است كه بسيارى از روزه داران هستند كه حظ و بهره آنها از روزه جز گرسنگى چيزى نيست؟ بستن دهان از غذاى حلال براى اين است كه انسان در آن سى روز تمرين كند كه زبان خود را از گفتار حرام ببندد، غيبت نكند، دروغ نگويد، فحش ندهد.

اين از همان امور معنوى و باطنى و ملكوتى است: زنى آمد خدمت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در حالى كه روزه داشت. رسول اكرم شير يا چيز ديگرى به او تعارف كرد و فرمود: بگير و بخور. گفت: يا رسول اللَّه! روزه دارم. فرمود: نه، روزه ندارى؛ بگير و بخور. گفت: نه يا رسول اللَّه! روزه دارم. باز رسول اكرم اصرار كرد كه بخور. گفت:

نه، روزه دارم، واقعاً روزه دارم (چون به حساب خودش واقعاً روزه داشت، ولى روزه ظاهرى مثل روزه‏هاى ما). فرمود: تو چگونه روزه دارى، حال آنكه گوشت برادر- يا خواهر- مؤمنت را يك ساعت پيش خوردى (غيبت كردى)؟ مى‏خواهى‏ الآن به خودت ارائه دهم كه تو گوشت خورده‏اى؟ قى كن! يكدفعه قى كرد و لخته‏هاى گوشت از دهانش بيرون آمد. انسان روزه بگيرد و غيبت كند، يعنى دهان جسم خودش را از غذاى حلال ببندد و دهان روح خود را براى غذاى حرام باز كند.

چرا به ما گفته‏اند يك دروغ كه انسان بگويد تعفّنى از دهان او بلند مى‏شود كه تا هفت آسمان   فرشتگان را متأذّى مى‏كند؟ آنوقت مى‏گويند چرا انسان وقتى در جهنم است، اينقدر جهنم عفونت دارد؟! عفونت جهنم همين عفونتهايى است كه ما خودمان در دنيا ايجاد كرده‏ايم، همين دروغهايى است كه خودمان مى‏گوييم. دشنام دادن و همْز و لمْز كردن   هم همين‏طور است.

تهمت زدن سرور همه اينهاست، چون تهمت زدن هم [رذيلت‏] دروغ گفتن را دارد و هم [رذيلت‏] غيبت كردن را. چون آدمى كه غيبت مى‏كند، راست مى‏گويد و بدگويى مى‏كند و آدمى كه دروغ مى‏گويد، دروغ مى‏گويد ولى بدگويى كسى را نمى‏كند، يك دروغى مى‏بافد و مى‏گويد. اما آدمى كه تهمت مى‏زند، در آنِ واحد، هم دروغ مى‏گويد و هم غيبت مى‏كند؛ يعنى دو گناه كبيره را با يكديگر انجام مى‏دهد.

 [آيا صحيح است‏] يك ماه رمضان بر ما بگذرد كه در آن ماه ما يك سلسله تهمتها به يكديگر بسته باشيم؟ ماه رمضان براى اين است كه مسلمين، بيشتر اجتماع كنند، عبادتهاى اجتماعى انجام دهند و در مساجد جمع شوند، نه اينكه ماه رمضان وسيله تفرقه قرار گيرد.[7]

 

                         

رمضان، ماه ضيافت خدا

شبهاى احياء دارد نزديك مى‏شود. چه تعبير عجيبى دارد پيغمبر اكرم براى ماه مبارك رمضان؛ مى‏فرمايد: دُعيتُمْ فيهِ الى‏ ضِيافَةِ اللَّهِ  

 شما در اين ماه به مهمانى خدا خوانده شده‏ايد؛ در اين ماه، خدا ميزبان است و شما ميهمان. پس به اين مقياس بفهميد چقدر درهاى رحمت الهى در اين ماه باز است! مى‏دانيد در رابطه ميزبان و ميهمان، اين ميزبان است كه شأن مهمان را گرامى مى‏دارد. هر كسى وقتى مهمان يك آدم كريم شد، به دليل اين كه مهمان است، ميزبانْ او را گرامى مى‏دارد. فقط كوشش كنيد كه لااقل بتوانيد به صورت يك مهمان بر سر سفره اين ميزبان وارد بشويد.

اوج معنويت ماه مبارك رمضان، شبهاى قدر است كه نزديك است. ما بايد در طول اين بيست روز لااقل كارى كرده باشيم كه در اين ايام و ليالى قدر (نوزدهم، بيست و يكم و بيست و سوم) [بتوانيم به صورت يك ميهمان بر سرسفره اين ميزبان وارد شويم.] اين روزه گرفتن‏ها، اين- به خيال خودمان- زنجير بر نفس امّاره زدن‏ها، با طبيعت مبارزه‏كردن‏ها، روحانيت را غلبه دادن بر طبيعت، ذكر زياد كردن خدا، دعاى زياد خواندن، تلاوت قرآن زياد كردن، در ياد خدا زياد بودن، اينها همه آمادگى است براى اين كه در اين شبهاى احياء بتوانيم مانند يك ميهمان بر سر سفره رحمت خالق خودمان وارد بشويم [و در اين ضيافت‏] شركت كنيم؛ توبه كنيم، انابه كنيم، استغفار كنيم، از خداى متعال رحمت بخواهيم؛ سعادت بخواهيم براى خودمان، براى برادران مؤمن خودمان، براى جامعه اسلامى خودمان، اصلاح نفس خودمان را بخواهيم. عبادت اصلًا براى نورانيت است. ما عبادت مى‏كنيم براى اين كه به وسيله عبادت و به ياد خدا بودن و غير خدا را فراموش كردن، از اين ظلمتها و كدورتها و تيرگيها بيرون بياييم و قلب ما به نور الهى منوّر شود.[8]

 

 



[1] - « وسائل الشيعه جلد 7 ابواب احكام شهر رمضان باب 18 حديث 16.».

[2] - " وسائل الشيعه جلد هفتم حديث 20 باب 18 من ابواب احكام شهر رمضان).

 

تفسير نمونه، ج‏1، ص: 636

[3] - ترجمه فيض الاسلام، ج‏1، ص: 51

[4] -      تفسير نور، ج‏1، ص: 288

[5] - پيام پيامبر، متن‏عربى، ص: 496

پيام پيامبر، ترجمه‏فارسى، ص: 501

[6] - خصال شیخ صدوق باب چهارم

[7] - مجموعه‏آثاراستادشهيدمطهرى، ج‏23، ص: 108

[8] - مجموعه‏آثاراستادشهيدمطهرى    ج‏26    531    رمضان، ماه ضيافت خدا


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :

حديث

    وَ قَالَ الصَّادِقُ ع ثَلَاثَةٌ لَا يَضُرُّ مَعَهُمْ شَيْ‏ءٌ الدُّعَاءُ عِنْدَ الْكُرُبَاتِ وَ الِاسْتِغْفَارُ عِنْدَ الذَّنْبِ وَ الشُّكْرُ عِنْدَ النِّعْمَة إرشاد القلوب إلى الصواب ج‏1 84 الباب الحادي و العشرون في الذكر و المحافظة عليه

    حضرت صادق عليه السّلام فرمود: سه چيز است كه با آنها چيزى زيان نميرساند دعا در گرفتاريها و غمها استغفار هنگام گناه كردن و شكر هنگام نعمت‏

لينک هاي مفيد