Delicious facebook RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 85271
تعداد بازدید : 1295

شهادت سالار شهيدان‏ حسین بن علی علیهما السلام

شهادت سالار شهيدان‏ حسین بن علی علیهما السلام

شهادت سالار شهيدان‏ حسین بن علی علیهما السلام شهادت حسین آخرين حرم مرگ طفل شيرخوارش ميدان هلاكت احْراراً فُرات حمله دست چپش شمشير ضربتى شمر

شهادت سالار شهيدان‏ حسین بن علی علیهما السلام

امام حسين (ع) با آخرين شهيد در رزمگاهش وداع كرد و با دلى افسرده، كمرى شكسته وچشمانى گريان به خيمه‏گاه باز گشت، ديد «شمر» خود را براى حمله به خيمه‏هاآماده مى‏كند. [1]

 فرياد برآورد:

 «آيا كسى هست كه از حرم رسول خدا (ص) دفاع كند؟ آيا يكتاپرستى هست كه درباره ما از خدا بترسد؟ آيا فرياد رسى هست كه به واسطه پاسخگويى به فرياد استغاثه ما به خدا اميدوار باشد؟» [2]                                                                                 

بدون ترديد نداى ياريخواهى امام (ع) در آن شرايط به منظور حفظ جان خود و نجات از مرگ نبود؛ چه آنكه آن حضرت مى‏دانست تا چند لحظه ديگر به شهادت خواهد رسيد و اين واقعيّت را بارها در سخنانش بيان كرده بود. هدف امام (ع)، ارشاد و هدايت آن گمراهان و اتمام حجّت بر آنان بود.

امام سجّاد، فرزند بيمار امام (ع) نداى پدر را شنيد، درحالى كه بر عصايى تكيه داده بود از خيمه بيرون آمد تا پدر بزرگوارش را يارى رساند. امام (ع) به «امّ كلثوم» فرمود:

 «جلوى او را بگيريد! مبادا زمين از نسل آل محمّد (ص) خالى گردد.» سپس زنان را به سكوت و پايدارى فراخواند و با آنان وداع كرد.

طفل شيرخوارش را خواست تا باوى نيز وداع نمايد. از مشاهده ديدگان به گود نشسته او و لبهاى خشكيده‏اش متأثّر شد وبر مسبّبان آن نفرين كرد، سپس طفل را در برابر يزيديان قرارداد و ازآنان طلب آب كرد. «حَرْمَلَه» تيرى بر چلّه كمان نهاد و به سوى طفل نشانه رفت. طفل در آغوش پدر بزرگوارش به شهادت رسيد. [3]

امام (ع) طفل شهيدش را دركنار ديگر شهدا گذارد « [4]» و به ميدان بازگشت وهماورد خواست.

هركس در برابر آن حضرت ظاهر مى‏شد به قتل مى‏رسيد. جمع كثيرى بدين منوال به هلاكت رسيدند. [5]                                        

 

 «عمرسعد» كه چنان ديد بر يزيديان نهيب زد: «اين پسر ... كشتارگر عرب است. از هر سوى بر وى بتازيد.» چهار هزار تيرانداز اطراف امام (ع) را احاطه كردند و ميان آن حضرت و اردوگاهش حائل شدند و گروهى آهنگ حرمش كردند. امام (ع) فرياد زد:

 «اى پيروان آل ابوسفيان! اگر دين نداريد واز روز رستاخيز نمى‏هراسيد، در دنياى خود آزاد مرد باشيد ...» «ياشيعَةُ آلِ ابى سُفْيانَ! انْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دينٌ وَكُنْتُمْ لاتَخافُونَ الْمَعادَفَكُونُوا احْراراً فى دُنْياكُمْ.»»

دشمن با شنيدن اين سخن امام (ع)، از حمله به حرم صرف نظر كرد و از هرسوى بر آن حضرت يورش برد و جنگ سختى درگرفت.

[6]فرزند على (ع) بدون آنكه از مرگ فرزندان، برادران  [7]و ياران، كوچكترين خللى در اراده‏اش پديد آمده باشد، صفهاى دشمن را مى‏شكافت و آنان را تار ومار مى‏ساخت.

تاريخ بشريت، دلاور مردى چون حسين (ع) را سراغ ندارد كه با ديدن آن همه رنج و مصيبت ومشاهده ضجّه و گريه كودكان، يك تنه و تشنه كام بر قلب انبوه دشمن خونخوار بتازد، و به تعبير امام سجّاد (ع)، هر چه موقعّيت سخت‏تر و شديدتر گردد، چهره آن حضرت درخشانتر و آرامش خاطرش بيشتر شود. [8]

امام حسين (ع) بر ميمنه سپاه «يزيد» حمله كرد و صفهايشان را شكافت و وارد «فُرات» شد. دست زير آب برد تابياشامد. نامردى- به دروغ- فرياد زد: «تو آب مى‏نوشى و حرمت مورد تعرض قرار گرفته است!.» امام (ع) آب را از كف ريخت و شتابان به خيمه‏گاه باز گشت. [9]

حسين بن على (ع) براى بار دوّم با زنان و كودكان وداع كرد وبه سوى رزمگاه باز گشت ونبردى كرد كه چشم بشريّت نديده بود.

 «شمر» كمانداران را فرمان داد از هر سو حضرتش را تيرباران كنند. امام (ع) سعى مى‏كرد با چابكى و سپر ازگزند تيرها مصون بماند؛ ولى تيرها آن قدر زياد بود كه تعداد زيادى بر پيكر و چهره مباركش نشست. با اصابت تيرى بر پيشانى و تيرديگرى بر قلب آن بزرگوار، توانى برايش نماند و قدرت رزم و دفاع از او سلب شد. ناچار از اسب بر زمين آمد. امّا يزيديان از ترس، به آن حضرت نزديك نمى‏شدند.

 «شمر» فرياد كشيد: «منتظر چه هستيد؟! كارش را تمام كنيد.» مزدوران، بر امام (ع) نزديك شدند. نامردى با شمشير دست چپش را بريد. ديگرى، ضربتى برشانه راستش فرود آورد. سوّمى، با نيزه بر آن حضرت تاخت، و سرانجام «شمر» سر از پيكرش جدا كرد. [10]                                                                                                

سلام و صلوات خدا و پيامبر و مؤمنان بر او، و ياران جان نثارش، و لعنت و نفرين ابدى بر قاتلان و مسبّبان قتلش باد.

                                                                                        تاريخ زندگانى امام حسين(ع) علی رفیعی         89    شهادت سالار شهيدان



[1] - «. مقتل الحسين، مقرّم، ص  339 .»»

[2] - «اللهوف، ص 50.»                                             

[3] - مقتل الحسين، مقرّم، ص 341- 342. در مورد نام اين طفل اختلاف است. بعضى نام او را« على اصغر» نوشته‏اند« مناقب، ج 4، ص 109» ولى بعضى ديگر« عبداللّه» ضبط كرده‏اند.« الارشاد، ص 240.»                                                                                                   

[4] -  در بعضى منابع آمده است كه امام( ع) با غلاف شمشير زمين را گود و فرزندش را پس ازاقامه نماز براودفن كرد.« مقتل الحسين، خوارزمى، ج 2، ص 33 و الفتوح، ابن اعثم، ج 5، ص 210»

[5] - « مقتل الحسين، خوارزمى، ج 2، ص 33 ومقتل الحسين، مقرّم، ص 345. ابن شهر آشوب درمناقب، ج 4، ص 110 رقم كشته‏هاى دشمن به دست امام( ع) تا اين هنگام را يكهزار نهصد و پنجاه تن ذكر كرده است.»

[6] - «مقتل الحسين، مقرّم، ص 346.»

[7] - « به جز حضرت عباس( ع) برادران ديگرى از امام( ع) مانند« عَبْدُالله»،« جَعْفَر» و« عُثْمان» فرزندان« امُ‏الْبَنين» نيز در اين حادثه به شهادت رسيدند.

[8] -  «بحارالانوار، ج 6، ص 154.»

[9] - «مقتل الحسين، مقرّم، ص 346- 347.»

[10] - الارشاد، 242.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :

حديث

    وَ رُوِيَ أَنَّ الرَّجُلَ يَكْذِبُ الْكَذِبَةَ فَيُحْرَمُ بِهَا صَلَاةَ اللَّيْلِ فَإِذَا حُرِمَ صَلَاةَ اللَّيْلِ حُرِمَ بِذَلِكَ الرِّزْق‏ إرشاد القلوب إلى الصواب ج‏1 93 الباب الثاني و العشرون في فضل صلاة الليل

    روايت شده مردى كه دروغ بگويد از نماز شب محروم مى‏شود پس هر گاه از نماز شب محروم شد بدين جهت از روزى فراخ محروم مى‏شود

لينک هاي مفيد