Delicious facebook RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 241479
تعداد بازدید : 133

ترجمه کامل رساله علمی و عهدنامه امام صادق علیه السلام: ترجمه نیمه اول رساله علمی در چهل فراز

ترجمه کامل رساله علمی و عهدنامه امام صادق علیه السلام: ترجمه نیمه اول رساله علمی در چهل فراز

ترجمه کامل رساله علمی و عهدنامه امام صادق علیه السلام: ترجمه نیمه اول رساله علمی در چهل فراز

ترجمه کامل رساله علمی و عهدنامه امام صادق علیه السلام:

ترجمه رسول محلاتی  نیمه اول رساله علمی در چهل فراز

اسماعيل بن جابر روايت كرده كه امام صادق عليه السلام نامه ذيل را باصحاب خود مرقوم داشت

 

درس دادن این رساله  به یکدیگر:

و بآنها دستور داد كه آن را بيكديگر درس دهند

و در آن نگاه كنند

و از ياد نبرند

و بدان عمل كنند،

و آنها نيز اين نامه را در جاى نمازهاى خود در خانه‏هاشان گذارده بودند و چون از نماز فراغت مييافتند در آن مى‏نگريستند.

اسماعيل بن مخلد سراج نيز گويد: اين نامه از طرف حضرت صادق عليه السلام باصحاب ابلاغ گرديد:

 

متن نامه

 (و اينك متن نامه) بنام خداى بخشاينده مهربان، اما بعد:

1)      از پروردگار خود عافيت درخواست كنيد،

2)      و آرامش و وقار و سكون را از دست ندهيد،

3)      و شرم و حيا پيشه كنيد،

4)      و از آنچه مردمان شايسته پيش از شما دورى كردند شما هم دورى كنيد،

5)      و با اهل باطل مدارا كنيد،

6)      ستمشان را بر خود هموار سازيد، مبادا با آنها ستيزه‏جوئى كنيد،

7)      هنگام آميزش و نشست و برخاست و گفتگوى با آنها- چون از آميزش و مخالطه با آنها ناچاريد- راه تقيه را پيشه كنيد همان راهى كه خداوند دستور داده كه هنگام برخورد با آنها آن را پيش گيريد،

8)      و چون گرفتار معاشرت با آنها شديد آنان شما را آزار ميدهند و ناراحتى‏شان را در چهره‏هاشان بخوبى ديدار خواهيد كرد،

9)      و اگر اين جهت نبود كه خداى تعالى (شر) آنها را از شما دفع ميكند آنان بشما يورش ميبردند و آن دشمنى و خشمى كه آنها از شما در دل دارند بيش از آنست كه بروى شما آرند،

10)  شما با آنها در يك انجمن گرد آئيد ولى جانهاى شما با آنها متفاوت است و با هم گرد نيايد،

11)  هرگز شما آنان را دوست نداريد و آنها نيز شما را دوست ندارند، جز آنكه خداى تعالى شما را بداشتن حق و حقيقت گرامى داشته شما را براه حق بينا كرده و آنان را شايسته آن ندانسته،

12)  پس با آنها سازش داشته باشيد و برفتار آنها صبر كنيد كه آنها سازش با شما ندارند و بر هيچ چيزى شكيبائى ندارند،

13)  حيله و نيرنگشان وسوسه‏هائى است كه برخى از آنها در دل برخى ديگر اندازند، چون كه اين دشمنان خدا چنانند كه اگر بتوانند شما را از راه حق باز دارند، و خدا است كه شما را از شر آنها نگهدارد،

14)  پس از خدا بترسيد و زبانهاتان را جز از كلام خير باز داريد

15)  مبادا زبانتان را بگفتار دروغ و تهمت و گناه دشمنى آلوده سازيد زيرا اگر شما زبان خود را از آنچه خدا خوش ندارد و از آن جلوگيرى كرده است باز داريد بهتر است براى شما در نزد خداوند از اينكه زبان خود بدان‏ بيالائيد، چون كه لغزش زبان در آنچه ناپسند خدا است و از آن جلوگيرى فرموده در نزد خداوند براى بنده هلاكت ببار آورد و مورد خشم خدا و كرى و كورى و گنگى روز قيامت است، و در نتيجه چنان شويد كه خدا (در سوره بقره آيه 18) فرموده است، «كر و لال و كورند و باز نگردند» يعنى سخن نكنند و بآنها اجازه ندهند تا عذرخواهى كنند.

16)  و نيز مبادا آنچه خدا نهى فرموده مرتكب شويد،

17)  و بر شما باد خموشى مگر در آن چيزهائى كه خداوند شما را در كار آخرتتان بدان سود دهد و بر آن پاداشتان دهد،

18)  خداوند را بسيار بيگانگى و پاكى بستائيد و تسبيحش گوئيد و ستايشش كنيد و بدرگاهش زارى كنيد و از آن خير و خوبى كه در نزد او است و قدرش كس نداند و بحقيقتش دست كسى نرسد از او خواستار شويد، و بدين ترتيب زبان خود را بآنها سرگرم كنيد از سخن كردن بدان چه خدا از آن نهى كرده از گفتارهاى باطل و بيهوده‏اى كه موجب ماندن هميشگى در آتش دوزخ است براى كسى كه از آن گفتارها بدرگاه خدا توبه نكند و هم چنان بر آن حال از دنيا برود،

19)  از دعا غفلت نكنيد، و بر شما باد باينكه بدرگاه خدا توجه كنيد و بسوى او تضرع و زارى نمائيد و از او درخواست كنيد، و شائق شويد بدان چه خداوند بدان تشويقتان كرده، و بپذيريد آنچه را خداوند بسوى آن شما را خوانده است تا رستگار شويد و از عذاب خدا نجات يابيد.

 

20)  مبادا شيفته چيزى شويد كه خداوند بر شما حرام كرده زيرا هر كس پرده حرمت خدا را در اين دنيا بدرد خداوند ميان او و بهشت و نعمتها و خوشى و مقام ارجمند پايدار و دائمى آنجا كه براى اهلش مقرر شده براى هميشه جدائى افكند.

21)  و بدانيد كه براستى چه بد بهره‏ايست آن بهره و جايزه‏اى كه كسى در ترك اطاعت خدا و نافرمانى او بدست آرد كه خوشيهاى زوال پذير و فانى دنيا را بوسيله پرده درى خدا بر نعمت بهشت جاويدان و خوشيها و مقام ارجمند بهشتيان مقدم ميدارد، واى بر اينها كه چه بهره بد و بازگشت زيان آور و حال بدى در روز قيامت نزد پروردگارشان دارند،

22)  پناه بريد بخدا از اينكه پناه دادنش بشما مانند پناه دادنش بآنها باشد (كه در دنيا واگذاردشان و در آخرت دچار عذاب و كيفرشان گرداند) و شما را گرفتار كند بدان چه آنان را گرفتار ساخته و نيروئى براى ما و شما نيست جز بدو.

23)  پس از خدا بترسيد اى گروه نجات يافته اگر خدا كامل گرداند براى شما آن نعمتى را كه بشما داده (كه نعمت ولايت و اقرار بامامت امير المؤمنين باشد و يا چنانچه فيض (ره) فرموده مقصود نعمتهاى دنيوى و اخروى است) زيرا كه كامل نگردد اين كار تا برسد بشما نيز همانند آنچه بشايستگان پيش از شما رسيد، و تا آزمايش شويد در جان و مالتان، و تا بشنويد از دشمنان خدا ناهنجار بسيار و شكيبائى كنيد و آنها را بر خود هموار سازيد، و تا آنجا كه شما را خوار بشمارند و دشمن دارند، و تا آنجا كه بر شما تحميل ستم كنند و شما نيز بخاطر رضاى خدا و پاداش سراى آخرت ستم ايشان را تحمل كنيد، و تا آنجا كه بخاطر خداى عز و جل خشم شديد خود را در برابر آزار آنها كه از روى جنايت بر شما انجام دهند فرو خوريد، و تا آنجا كه شما را در باره حق دروغگو شمارند و در اين باره با شما دشمنى كنند و كينه شما بر دل گيرند و شما بر آنها صبر و بردبارى كنيد، و مصداق تمام اينها (كه گفتيم) در كتاب خدا است كه جبرئيل آن را بر پيامبرتان نازل كرده. شنيده‏ايد گفتار خداى عز و جل را كه به پيامبرتان فرمايد: «صبر كن چنان كه پيمبران ثبات‏دار صبر كردند و در باره آنان شتاب مكن» (سوره احقاف آيه 34) و فرموده است: «و اگر تو را تكذيب كنند پيش از تو نيز پيامبرانى را دروغگو شمردند ... و آنان بر تكذيب و آزار شكيبائى كردند» (صدر آيه در سوره فاطر آيه 4 و ذيل آن در سوره انعام آيه 34 است و ممكن است قرائت امام قرائت ديگرى غير از قرائت مشهور باشد) و با اين ترتيب پيمبر خدا و پيمبران پيش از او مورد تكذيب مردم واقع شدند و اضافه بر تكذيب در مورد حق آزار نيز كشيدند.

24)  پس اگر از فرمان خدا در باره ايشان خوشحال شويد، همان فرمانى كه در اصل (يعنى اصل آفرينش) آنها را براى همان فرمان آفريده، در برابر آن كفرى كه در علم خدا گذشته است كه ديگران را در اصل براى آن آفريده و (قرارشان داده) از كسانى كه در كتابش (قرآن) از آنها نام برده آنجا كه فرمايد: «و گردانيديم از ايشان پيشوايانى كه بسوى دوزخ رهبرى كنند» (آيه 41 از سوره قصص، و آيه چنين است: و جعلناهم ائمة ... كه همان احتمالى كه در آيه بالا گفته شد در اين آيه نيز هست) ...

25)  پس آنچه را گفتيم تدبر كنيد و دريابيد و ندانسته نگيريد، زيرا هر كس اين جريان و مانند آن را از آنچه خدا در قرآنش لازم كرده كه بدان امر كرده و يا از آن نهى فرموده ندانسته گيرد، دين خدا را رها كرده و نافرمانى او را مرتكب شده و سزاوار خشم خدا گرديده، و خداوند او را برو در آتش دوزخ افكند.

26)  و نيز فرمود: اى گروه مورد رحمت و رستگار براستى كه خدا كامل كرده براى شما آن خيرى را كه بشما عطا فرموده، و بدانيد كه از علم خدا و دستورش اين نيست كه كسى از خلق او در دين خود هواى نفس و رأى و قياس را ميزان بگيرد چون كه خداوند قرآن را نازل فرمود و بيان هر چيز را در آن قرار داد و براى آموختنش كسانى را مقرر فرمود و آنان كه علم قرآن را بدانها داده نمى‏توانند از روى ميل و سليقه و قياس و نظر خود در احكام آن رفتار كنند و خداوند آنان را بوسيله دانشى كه بآنها داده و بدان مخصوصشان داشته و در نزد آنها سپرده است (از رأى و سليقه و قياس) بى‏نيازشان ساخته و اين از روى احترامى بوده كه خداوند آنها را بدان گرامى داشته، و ايشانند اهل ذكر كه خدا اين امت را بپرسش از آنان مأمور ساخته، و اينانند كسانى كه هر كس از ايشان سؤالى كند- البته در صورتى كه سئوال‏كننده از كسانى باشد كه در علم گذشته باشد كه آنان را تصديق نموده و از دستورشان پيروى كند- او را رهبرى كنند و بدهند باو از علم قرآن بدان مقدارى كه بخدا راه يابد- باجازه و اذن او- و هم چنين بهمه راههاى حق هدايت شود، و آنهايند همان كسانى كه روگردان نشود از ايشان و از پرسش كردنشان و از آن دانشى كه خداوند آنها را بدان گرامى داشته و در پيش آنان نهاده جز آن كس كه در علم خدا در اصل آفرينش و در عالم ارواح شقاوت و بدبختى بر او ثبت شده. چنين كسانى رو ميگردانند از پرسش اهل ذكر و آنان كه خداوند علم قرآن را بآنها داده و در نزدشان قرار داده و دستور پرسيدن از آنها را صادر فرموده است، و همين‏ها هستند كه طبق دلخواه و سليقه و قياسهاى خود رفتار كنند تا اينكه شيطان بر آنها چيره گرديده، زيرا آنها اهل ايمان را كه در علم قرآن مؤمن شناخته شده‏اند در نزد خدا كافر دانند، و گمراهان را كه در علم قرآن گمراهند نزد خدا مؤمن دانند، و تا اينكه حلال خدا را در بسيارى از جاها حرام كردند، و حرام خدا را در بسيارى از موارد حلال شمردند.

و اين (كارها) ريشه و اساس بنا و ساختمان دلخواه آنان بود در صورتى كه رسول خدا (ص) پيش از مرگش بآنها اشاره كرده بود ولى آنها گفتند: پس از رفتن رسول خدا ما ميتوانيم بر طبق آنچه آراء مردم بدان قرار گرفت رفتار كنيم با اينكه خداى عز و جل رسول خدا (ص) را از ما گرفت و بآن سفارشى كه آن حضرت بما فرمود و آن دستورى كه بما داده اگر چه اين كار مخالف با دستور خدا و رسول او باشد، براستى كه چه شخصى بر خدا دليرتر و گمراهيش آشكارتر از آن كسى است كه اين رويه را پيشه كرده و بخيال خود پندارد كه ميتواند چنين كارى بكند.

27)  بخدا سوگند كه خدا را بر مخلوق خود حقى است كه فرمان او را ببرند و از دستورش پيروى كنند چه در زمان حيات محمد (ص) و چه پس از مرگش، اين دشمنان خدا آيا مى‏توانند چنين پندارند كه أحدى‏ از كسانى كه با محمد (ص) اسلام آوردند بگفتار خود و رأى و قياس عمل كرده؟ اگر در پاسخ بگويند:

آرى كه حتما بر خداوند دروغ بسته و بجايگاه دورى گمراه گشته‏اند و اگر بگويند: نه، پس كسى را نرسيده كه برأى و دلخواه و قياسهاى خويش رفتار كند، و در اين صورت اينان بر عليه خود اقرار كرده و ملزم گشته‏اند و در زمره كسانى درآيند كه معتقدند بايستى پس از مرگ رسول خدا (ص) نيز از فرمان خدا پيروى و اطاعت كرد و خداى تعالى نيز فرمايد و گفتارش حق است كه فرموده: «محمد جز فرستاده‏اى نيست كه پيش از او فرستادگانى آمده و گذشته‏اند آيا اگر بميرد يا كشته شود بعقب باز گرديد و هر كه بعقب بازگردد زيانى بخدا نرسانده و خداوند سپاسداران را پاداش خواهد داد» (سوره آل عمران آيه 144).

28)  و اين سخن بدان جهت گفتيم تا بدانيد كه اطاعت خدا و پيروى از دستورش لازم است چه در حيات و زندگانى محمد و چه پس از مرگش، و هم چنان كه هيچ يك از مردم را نرسيده كه با بودن محمد بدلخواه و رأى و قياسهاى خود بر خلاف گفته محمد (ص) رفتار كند پس از مرگ آن حضرت نيز كسى را نرسيده كه بر طبق دلخواه و رأى و قياسات خود عمل بنمايد.....

29)  و فرمود: خداى را بسيار بخوانيد زيرا خداوند خوش دارد كه بندگان با ايمانش او را بخوانند و بدانها وعده اجابت داده است، و خداوند دعاى مؤمنان را در روز قيامت بصورت عملى براى آنها در آورد كه براى رفتن ببهشت بوسيله آنها بر أعمالش بيفزايد، پس بسيار ياد خدا كنيد بهر اندازه كه‏ ميتوانيد در هر ساعتى از ساعتهاى شب و روز كه باشد زيرا خداوند خود دستور فرموده كه زياد او را ياد كنيد، و خدا نيز ياد كند از هر بنده كه او را ياد كند از مردمان با ايمان، و بدانيد كه هيچ يك از بندگان با ايمان خدا را ياد نكند جز آنكه خداوند او را به نيكى ياد كند،

30)  و در اطاعت او بكوشيد كه كسى بدان خير و نيكى كه در نزد خدا است نرسد جز بوسيله اطاعت او و دورى كردن از آن محرماتى كه در ظاهر و باطن قرآن آنها را حرام كرده. چون كه خداى تبارك و تعالى در قرآنش فرموده و گفتارش حق است: «و واگذاريد گناه ظاهر و باطن را» (سوره انعام آيه 120).

31)  و بدانيد كه هر چه را خداوند دستور داده كه از آن دورى كنيد آن را حرام فرموده (و اين دستور دليل بر حرمت آن است) و از آثار رسول خدا (ص) و سنت (و روش) او پيروى كنيد و از هواى نفس و آراء خود پيروى نكنيد كه گمراه شويد، زيرا گمراه‏ترين مردم در پيشگاه خدا آن كسى است كه از هواى نفس و رأى خود بدون راهنمائى خدا پيروى كند،

32)  و تا ميتوانيد بيكديگر نيكى كنيد زيرا هر چه خوبى كنيد بخودتان كرده‏ايد و اگر بدى هم كنيد بخود كرده‏ايد،

33)  و با مردم و مدارا كنيد و آنها را بر گردن خود سوار مكنيد تا بدين وسيله اطاعت پروردگارتان را نيز فراهم كرده باشيد

34)  و مبادا در جايى كه دشمنان خدا بشنوند آنان را دشنام گوئيد تا در نتيجه آنها نيز از روى دشمنى و نادانى خدا را دشنام دهند، و شايسته است كه شما حدّ دشنام دادن آنها را نسبت بخدا بدانيد كه چگونه است، براستى هر كه بدوستان خدا دشنام گويد خدا را مورد دشنام قرار داده، و چه شخصى ستمكارتر از آن كسى است كه وسيله دشنام دادن بخدا و اولياء او را فراهم سازد، آهسته، آهسته (يعنى تا هنگام ظهور دولت حق بآرامى رفتار كنيد) و از فرمان خدا پيروى كنيد و نيرو و جنبشى نيست جز بخدا.

35)  و نيز فرمود: اى گروهى كه خدا نگهبان كارشان هست بر شما باد به آثار رسول خدا (ص) و سنت‏ او و آثار پيشوايان راهنما از خاندان رسول خدا (ص) پس از او و بر (پيروى از) سنت ايشان، كه هر كه بدانها گرويد راه يافت و هر كه آن را واگذارد و از آن كناره گرفت گمراه شد، زيرا آنانند كسانى كه خداوند بفرمانبردارى و دوستى آنها دستور فرموده، و پدر بزرگوار ما رسول خدا (ص) فرمود: مداومت بر عمل در پيروى از آثار و سنن اگر چه اندك باشد بهتر مورد پسند خدا است و سودمندتر است نزد او براى عاقبت كار از اجتهاد كردن در بدعتها و پيروى كردن از هواهاى نفسانى، آگاه باشيد كه بطور مسلم پيروى كردن از هواهاى نفسانى و متابعت كردن بدعتها بدون راهنمائى خدا گمراهى است، و هر گمراهى بدعت است، و هر بدعتى در دوزخ است، و كسى هرگز بخيرى از جانب خدا نرسد جز بوسيله پيروى از خدا و بردبارى و خوشنود بودن زيرا بردبارى و خوشنودى قسمتى از پيروى كردن خدا است.

36)  و اين را هم بدانيد كه ايمان نياورد بنده‏اى از بندگان خدا مگر اينكه راضى باشد از خداوند در باره آنچه خدا نسبت باو انجام داده و با او كرده است چه مورد پسند او باشد و چه نباشد زيرا خداوند هرگز نسبت بكسى كه بردبار و خوشنود از او باشد جز آنچه را صلاح و شايسته او باشد انجام ندهد، و همان كه خدا انجام داده براى او بهتر است از آنچه مورد پسند خود او باشد يا آن را خوش نداشته باشد.

37)  و بر شما باد كه بر نمازها مواظبت داشته باشيد و بخصوص نماز ميانه (نماز ظهر يا عصر) و براى خدا مطيعانه بپاى خيزيد چنانچه خداوند در قرآنش شما و مؤمنان قبل از شما را بدان دستور داده.

38)  و بر شما باد بدوستى با مستمندان از مسلمين زيرا هر كس آنان را خوار شمارد و بر آنها بزرگى كند از دين خدا لغزيده و خداوند او را خوار گرداند و بسختى بر او خشم كند با اينكه پدر ما رسول خدا (ص) فرمود: پروردگار من مرا مأمور كرده كه مستمندان مسلمين را دوست داشته باشم.

39)  و بدانيد هر كه خوار شمارد يكى از مسلمانان را خداوند خشم خود و خوارى را بر او فرو ريزد تا اينكه مردم بر او خشم كنند و خشم خدا بر او سخت‏تر از مردم است، پس از خدا در باره برادران‏ مسلمان مستمندتان بترسيد زيرا آنان بر شما حقى دارند كه شما آنها را دوست بداريد چنانچه خداوند پيغمبر خود (ص) را مأمور بدوستى آنان كرده، پس هر كه دوست ندارد كسى را كه خدا دستور دوست داشتنش را داده خدا و پيامبرش را نافرمانى كرده و هر كه نافرمانى خدا و رسولش را كند و بر آن حال بميرد بحال گمراهى و نوميدى مرده است.

40)  از بزرگ منشى و كبر دورى كنيد چون كه بزرگى خاص خداى عز و جل ميباشد و هر كه در اين باره با خدا بستيزه برخيزد خداوند (شخصيت) او را درهم بشكند و در روز واپسين خوارش سازد.[1]

ادامه دارد

 

ترجمه نیمه دوم رساله علمی انشالله  در فایل بعدی خواهد آمد

 

کلید واژه ها :

ترجمه ,کامل ,رساله ,علمی ,عهدنامه,نیمه ,چهل ,فراز,درس , امام صادق علیه السلام

 



[1] - الروضة من الكافي / ترجمه رسولى محلاتى ؛ ج‏1 ؛ ص2-كلينى، محمد بن يعقوب، الروضة من الكافي / ترجمه رسولى محلاتى - تهران، چاپ: اول، 1364 ش.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :

حديث

    عبد اللَّه بن سنان از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود: در وقت هر نماز، فرشته‏اى اين صلا دهد كه: اى مردم! بپا خيزيد و با نماز خود آن آتشهايى را كه با دستهاى خود در پشت خويش بر افروخته‏ايد خاموش كنيد

    ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق

لينک هاي مفيد