Delicious facebook RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 33461
تعداد مشاهدات : 5809

دعاى جوشن صغير برای دفع دشمن وپیدا کردن مقام شکر در گرفتاریها و مصیبتها

پیدا کردن صبر با خواندن دعاى جوشن صغير و تحصیل مقام شکر در گرفتاریها و مصیبتها

دعاى جوشن صغير برای دفع دشمن وپیدا کردن مقام شکر در گرفتاریها و مصیبتها
کسی که مشکلات و گرفتاری دارد و این دعا را بخواند و توجه به مضامین آن داشته باشد احساس راحتی می کند چون او را متوجه نعمتهایی می کند که دیگران ندارند و او دارد و لذا انسان شاکر نعمتهایی که خداوند به انسان داده می شود و گرفتاریها برای آن آسان می شود
در این دعا ده مرتبه امام کاظم علیه السلام فرموده: كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ و ده مرتبه فرموده : وَ اجْعَلْنِي لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ و لِآلاَئِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ‏

دعاى جوشن صغير برای  دفع دشمنوپیدا کردن مقام شکر در گرفتاریها و مصیبتها و زیاد شدن صبر و نیرو گرفتن و پیدا کردن روحیه نشاط 

کسی که  مشکلات و گرفتاری دارد و این دعا را بخواند و توجه به مضامین آن داشته باشد احساس راحتی می کند چون او را متوجه نعمتهایی می کند که دیگران ندارند و  او دارد  و لذا انسان شاکر نعمتهایی که خداوند به انسان داده می شود و گرفتاریها برای آن آسان می شود و نیرو می گیرد 

در این دعا ده مرتبه امام کاظم علیه السلام فرموده: كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ و ده مرتبه فرموده : وَ اجْعَلْنِي لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ و لِآلاَئِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ‏

 

دعاى جوشن صغير در كتب معتبره به شرحي مبسوطتر از شرح جوشن كبير نقل شده و كفعمي در حاشيه بلد الامين فرموده كه اين دعايي است رفيع الشأن عظيم المنزلة و چون موسى هادى عباسى قصد قتل حضرت كاظم عليه السلام نمود آن حضرت اين دعا را خواند جدش پيغمبر صلى الله عليه و آله را در خواب ديد كه با وى فرمود حق تعالى هلاك خواهد كرد دشمن ترا و اين دعا در مهج الدعوات سيد بن طاوس نيز نقل شده و ما بين نسخه كفعمى و سيد اختلاف است و ما موافق بلد الامين كفعمى نقل نموديم و آن دعا اين است‏

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ......

1)    إِلَهِي وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ فِي كَرْبِ الْمَوْتِ وَ حَشْرَجَةِ الصَّدْرِ

 خدايا چه بسيار بنده‏اى كه شب و روزش مى‏گذرد در حالى كه به مرض و خطر مرگ گرفتار و در جهان دلتنگ و اندوهناك است

وَ النَّظَرِ إِلَى مَا تَقْشَعِرُّ مِنْهُ الْجُلُودُ وَ تَفْزَعُ لَهُ الْقُلُوبُ وَ أَنَا فِي عَافِيَةٍ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ‏

 و مرگ را كه بدنها از او لرزان و دلها از آن ترسان است به چشم مى‏نگرد و من از اين بلاها همه در عافيتم

فَلَكَ الْحَمْدُ يَا رَبِّ مِنْ مُقْتَدِرٍ لاَ يُغْلَبُ وَ ذِي أَنَاةٍ لاَ يَعْجَلُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

 پس ستايش مخصوص توست كه تو آن مقتدرى كه هرگز مغلوب نشود و آن بردبارى كه هرگز شتاب نكند درود فرست بر محمد و آل محمد

وَ اجْعَلْنِي لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ و لِآلاَئِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ‏

 و مرا از شكرگزاران نعمتت قرار ده و متذكر احسانهايت گردان

2)    إِلَهِي وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ سَقِيماً مُوجَعاً (مُدْنِفاً) فِي أَنَّةٍ وَ عَوِيلٍ يَتَقَلَّبُ فِي غَمِّهِ لاَ يَجِدُ مَحِيصاً

 خدايا چه بسيار بنده‏اى كه شب و روزش مى‏گذرد به حال سخت بيمارى و درد و الم و ناله و فرياد مى‏كند و با غم و اندوه در بستر بيمارى به دست راست و چپ مى‏گردد نه گريزگاهى مى‏يابد

وَ لاَ يُسِيغُ طَعَاماً وَ لاَ (يَسْتَعْذِبُ) شَرَاباً وَ أَنَا فِي صِحَّةٍ مِنَ الْبَدَنِ وَ سَلاَمَةٍ مِنَ الْعَيْشِ كُلُّ ذَلِكَ مِنْكَ‏

 و نه طعام و شرابى بر او گواراست و من در حال تندرستى و سلامت‏بدن و آسودگى و آسايش زندگانى مى‏كنم همه اينها از فضل و كرم توست

فَلَكَ الْحَمْدُ يَا رَبِّ مِنْ مُقْتَدِرٍ لاَ يُغْلَبُ وَ ذِي أَنَاةٍ لاَ يَعْجَلُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

 پس تو را حمد مى‏كنم كه تو آن مقتدرى كه هرگز مغلوب نشود و آن بردبارى كه هرگز شتاب نكند درود فرست بر محمد و آل محمد

وَ اجْعَلْنِي لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ وَ لِآلاَئِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ‏

 و مرا از شكرگزاران نعمتهايت قرار ده و متذكر احسانهايت گردان

3)    إِلَهِي وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ خَائِفاً مَرْعُوباً (مُسَهَّداً) مُشْفِقاً وَجِلاً هَارِباً طَرِيداً مُنْجَحِراً فِي مَضِيقٍ‏

 خدايا و چه بسيار بنده‏اى كه شب و روزش مى‏گذرد در حال ترس و هراس و اضطراب و بيمناكى از دشمن به هر سو مى‏گريزد و به هر سوراخى فرار مى‏كند

وَ مَخْبَأَةٍ مِنَ الْمَخَابِئِ قَدْ ضَاقَتْ عَلَيْهِ الْأَرْضُ بِرُحْبِهَا لاَ يَجِدُ حِيلَةً

 تنگناى خفايى كه در آن پنهان شود مى‏جويد و روى زمين با همه فراخى بر او تنگ شده است و چاره‏اى نمى‏يابد

وَ لاَ مَنْجًى وَ لاَ مَأْوًى وَ أَنَا فِي أَمْنٍ وَ طُمَأْنِينَةٍ وَ عَافِيَةٍ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ‏

 و پناهى و جايگاهى ندارد و من از تمام اين رنج و بلاها ايمن و آسوده خاطر و سلامت هستم

فَلَكَ الْحَمْدُ يَا رَبِّ مِنْ مُقْتَدِرٍ لاَ يُغْلَبُ وَ ذِي أَنَاةٍ لاَ يَعْجَلُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

 پس پروردگارا تو را حمد مى‏كنم كه تو آن مقتدرى كه هرگز مغلوب نشود و آن بردبارى كه هرگز شتاب نكند درود فرست بر محمد و آل محمد

وَ اجْعَلْنِي لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ وَ لِآلاَئِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ‏

 و مرا از شكرگزاران نعمتهايت قرار ده و متذكر احسانهايت گردان

4)    إِلَهِي وَ سَيِّدِي وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ مَغْلُولاً مُكَبَّلاً فِي الْحَدِيدِ بِأَيدِي الْعُدَاةِ لاَ يَرْحَمُونَهُ فَقِيداً مِنْ أَهْلِهِ وَ وَلَدِهِ‏

 اى خداى من و سيد من و چه بسيار بنده‏اى كه شب و روزش مى‏گذرد در حالى كه با تبعيد از وطن زير غل و زنجير آهن به دست دشمن اسير است و هيچ بر او ترحم نمى‏كنند از اهل و عيال و اولادش محروم

مُنْقَطِعاً عَنْ إِخْوَانِهِ وَ بَلَدِهِ يَتَوَقَّعُ كُلَّ سَاعَةٍ بِأَيِّ قِتْلَةٍ يُقْتَلُ وَ بِأَيِّ مُثْلَةٍ يُمَثَّلُ بِهِ وَ أَنَا فِي عَافِيَةٍ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ‏

 و از برادران و ياران شهر و وطنش دور گشته و هر ساعت در انتظار است كه آخر او را چه نوع خواهند كشت و چگونه اعضاء بدنش را قطعه قطعه مى‏كنند و من از همه اين بلاها در آسايشم

فَلَكَ الْحَمْدُ يَا رَبِّ مِنْ مُقْتَدِرٍ لاَ يُغْلَبُ وَ ذِي أَنَاةٍ لاَ يَعْجَلُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

 پس پروردگارا تو را حمد مى‏كنم كه تو آن مقتدرى كه هرگز مغلوب نشود و آن بردبارى كه هرگز تعجيل نكند درود فرست بر محمد و آل محمد

وَ اجْعَلْنِي لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ وَ لِآلاَئِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ‏

 و مرا از شكر گزاران نعمتهايت قرار ده و متذكر احسانهايت گردان

5)    إِلَهِي وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ يُقَاسِي الْحَرْبَ وَ مُبَاشَرَةَ الْقِتَالِ بِنَفْسِهِ‏

 خدايا و چه بسيار بنده‏اى‏كه در ميدان جنگ با رنج و مشقت به شخصه با دشمن روبرو است

قَدْ غَشِيَتْهُ الْأَعْدَاءُ مِنْ كُلِّ جَانِبٍ بِالسُّيُوفِ وَ الرِّمَاحِ وَ آلَةِ الْحَرْبِ يَتَقَعْقَعُ فِي الْحَدِيدِ قَدْ بَلَغَ مَجْهُودَهُ‏

 و از هر طرف دشمنان با شمشير و نيزه و تير و سنان بر او احاطه كرده‏اند و او در ميان آهن و فولاد با نعره و فرياد در منتهاى رنج و الم مى‏كوشد

لاَ يَعْرِفُ حِيلَةً وَ لاَ يَجِدُ مَهْرَباً قَدْ أُدْنِفَ بِالْجِرَاحَاتِ‏

 و به راه و چاره‏اى پى نمى‏برد و محل فرارى نمى‏يابد از كثرت جراحت بدنش رنجور

أَوْ مُتَشَحِّطاً بِدَمِهِ تَحْتَ السَّنَابِكِ وَ الْأَرْجُلِ يَتَمَنَّى شَرْبَةً مِنْ مَاءٍ أَوْ نَظْرَةً إِلَى أَهْلِهِ وَ وَلَدِهِ‏

 و غرق خون زير سم اسبان و پاى جنگجويان با لب عطشان افتاده به آرزوى جرعه آب روان يا نظاره به روى زن و فرزندان

(وَ) لاَ يَقْدِرُ عَلَيْهَا وَ أَنَا فِي عَافِيَةٍ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ‏

 بدون توانايى بر آن جان مى‏سپارد و من از تمام اين رنج و آلام در آسايش و سلامتم

فَلَكَ الْحَمْدُ يَا رَبِّ مِنْ مُقْتَدِرٍ لاَ يُغْلَبُ وَ ذِي أَنَاةٍ لاَ يَعْجَلُ صَلِّ علَىَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

 پس پروردگارا تو را حمد مى‏كنم كه تو آن مقتدرى كه هرگز مغلوب نشود و آن بردبارى كه هرگز شتاب نكند درود فرست بر محمد و آل محمد

وَ اجْعَلْنِي لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ وَ لِآلاَئِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ‏

 و مرا از شكر گزاران نعمتهايت قرار ده و متذكر احسانهايت گردان

6)    إِلَهِي وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ فِي ظُلُمَاتِ الْبِحَارِ وَ عَوَاصِفِ الرِّيَاحِ وَ الْأَهْوَالِ وَ الْأَمْوَاجِ‏

 خدايا و چه بسيار بنده‏اى كه شب و روزش مى‏گذرد در تاريكيهاى درياها به دست بادهاى سخت هول انگيز و امواجى

يَتَوَقَّعُ الْغَرَقَ وَ الْهَلاَكَ لاَ يَقْدِرُ عَلَى حِيلَةٍ

 كه جز غرق و هلاكت از آن امواج انتظارى نيست و چاره‏اى ندارد

أَوْ مُبْتَلًى بِصَاعِقَةٍ أَوْ هَدْمٍ أَوْ حَرْقٍ أَوْ شَرْقٍ أَوْ خَسْفٍ أَوْ مَسْخٍ أَوْ قَذْفٍ‏

 و يا گرفتار صاعقه يا خرابى و ويرانى يا آتش سوزان يا شرارى فروزان يا زلزله و فرو رفتن به زمين يا مسخ يا به تهمت افتاده و مبتلاست

وَ أَنَا فِي عَافِيَةٍ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ‏

 و من از تمام اين رنج و آلام در آسايش و عافيتم

فَلَكَ الْحَمْدُ يَا رَبِّ مِنْ مُقْتَدِرٍ لاَ يُغْلَبُ وَ ذِي أَنَاةٍ لاَ يَعْجَلُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

 پس تو را حمد مى‏كنم كه تو آن مقتدرى كه هرگز مغلوب نشود و آن بردبارى كه هرگز شتاب نكند درود فرست بر محمد و آل محمد

وَ اجْعَلْنِي لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ وَ لِآلاَئِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ‏

 و مرا از شكر گزاران نعمتهايت قرار ده و متذكر احسانهايت گردان

7)    إِلَهِي وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ مُسَافِراً شَاخِصاً عَنْ أَهْلِهِ وَ وَلَدِهِ‏

 خدايا و چه بسيار بنده‏اى كه شب و روزش مى‏گذرد در سفرها و هميشه دور از زن و فرزندش

مُتَحَيِّراً فِي الْمَفَاوِزِ تَائِهاً مَعَ الْوُحُوشِ وَ الْبَهَائِمِ وَ الْهَوَامِّ وَحِيداً فَرِيداً لاَ يَعْرِفُ حِيلَةً وَ لاَ يَهْتَدِي سَبِيلاً

 به حال حيرت در بيابانهاوحشت زده با وحشيان بيابان و با چرندگان و گزندگان يكه و تنها به سختى عمر مى‏گذراند و راه و چاره نمى‏جويد و راه به جايى نمى‏برد

أَوْ (وَ) مُتَأَذِّياً بِبَرْدٍ أَوْ حَرٍّ أَوْ جُوعٍ أَوْ عُرْيٍ أَوْ غَيْرِهِ مِنَ الشَّدَائِدِ مِمَّا أَنَا مِنْهُ خِلْوٌ فِي عَافِيَةٍ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ‏

 يا به سرما و گرماى سخت يا به گرسنگى و برهنگى و ديگر سختيهاى عالم با رنج و الم بسر مى‏برد و من از تمام اين آلام و زحمات آسوده در سلامت و عافيتم

فَلَكَ الْحَمْدُ يَا رَبِّ مِنْ مُقْتَدِرٍ لاَ يُغْلَبُ وَ ذِي أَنَاةٍ لاَ يَعْجَلُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

 پس اى پروردگار تو را حمد مى‏كنم كه تو آن مقتدرى كه هرگز مغلوب نشود و آن بردبارى كه هرگز شتاب نكند درود فرست بر محمد و آلش

وَ اجْعَلْنِي لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ وَ لِآلاَئِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ‏

 و مرا از شكر گزاران نعمتهايت قرار ده و متذكر احسانهايت گردان

8)    إِلَهِي وَ سَيِّدِي وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ فَقِيراً عَائِلاً عَارِياً مُمْلِقاً

 اى خداى من و مولاى من و چه بسيار بنده‏اى كه شب و روزش با فقر و عيالمندى و بينوايى مى‏گذرد و برهنگى و بى‏چيزى

مُخْفِقاً مَهْجُوراً (خَائِفاً) جَائِعاً ظَمْآنَ يَنْتَظِرُ مَنْ يَعُودُ عَلَيْهِ بِفَضْلٍ‏

 و اندوه و خلق از او دورى جسته و گرسنه و تشنه منتظر است كه پيش از آنكه آبرويش بريزد يكى بر او احسانى كند

أَوْ عَبْدٍ وَجِيهٍ عِنْدَكَ هُوَ أَوْجَهُ مِنِّي عِنْدَكَ وَ أَشَدُّ عِبَادَةً لَكَ مَغْلُولاً مَقْهُوراً

 يا چه بسيار بنده آبرومند نزد تو كه غلام مردم است با آنكه از من كه آزادم پيش تو آبرومندتر است و كوشش او در عبادتت بيش از من است و باز در بند مقهور است

قَدْ حُمِّلَ ثِقْلاً مِنْ تَعَبِ الْعَنَاءِ وَ شِدَّةِ الْعُبُودِيَّةِ وَ كُلْفَةِ الرِّقِّ وَ ثِقْلِ الضَّرِيبَةِ

 بار سنگين رنج و سختى بردگى و با تكلف و زحمات رقيت كارهاى سخت انجام دهد و اجرتش را به مولايش بپردازد

أَوْ مُبْتَلًى بِبَلاَءٍ شَدِيدٍ لاَ قِبَلَ لَهُ (بِهِ) إِلاَّ بِمَنِّكَ عَلَيْهِ‏

 يا به بلاهاى شديد طاقت فرسا مبتلا باشد و رهايى از آن جز به لطف و احسان تو نيايد

وَ أَنَا الْمَخْدُومُ الْمُنَعَّمُ الْمُعَافَى الْمُكَرَّمُ فِي عَافِيَةٍ مِمَّا هُوَ فِيهِ‏

 و من خود خدمتگزار و برده نيستم و مخدوم و متنعم و آسوده و محترم با عافيت و خوشى به سر مى‏برم و از تمام اين رنجها آسوده‏ام

فَلَكَ الْحَمْدُ عَلَى ذَلِكَ كُلِّهِ مِنْ مُقْتَدِرٍ لاَ يُغْلَبُ وَ ذِي أَنَاةٍ لاَ يَعْجَلُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

 پس تمام اين نعم تو را حمد مى‏كنم كه تو آن مقتدرى كه هرگز مغلوب نشود و آن بردبارى كه هرگز شتاب نكند

وَ اجْعَلْنِي لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ وَ لِآلاَئِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ‏

 درود فرست بر محمد و آل محمد و مرا از شكر گزاران نعمتهايت قرار ده و متذكر احسانهايت فرما

9)    إِلَهِي وَ سَيِّدِي وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ عَلِيلاً مَرِيضاً سَقِيماً مُدْنِفاً عَلَى فُرُشِ الْعِلَّةِ وَ فِي لِبَاسِهَا

 خدايا و سيد من چه بسيار بنده‏اى كه شب و روزش مى‏گذرد در حالى كه عليل و مريض سخت و دردمند و بيمار است و در بستر بيمارى‏و لباس مرض خفته

يَتَقَلَّبُ يَمِيناً وَ شِمَالاً لاَ يَعْرِفُ شَيْئًا مِنْ لَذَّةِ الطَّعَامِ وَ لاَ مِنْ لَذَّةِ الشَّرَابِ‏

 و از شدت درد به راست و چپ مى‏غلطد و چاره نمى‏يابد او را طعام و شراب ناگوار است

يَنْظُرُ إِلَى نَفْسِهِ حَسْرَةً لاَ يَسْتَطِيعُ لَهَا ضَرّاً وَ لاَ نَفْعاً

 و به خود با نگاه حسرت مى‏نگرد در آن حال بر نفع و ضرر خود هيچ قادر نباشد

وَ أَنَا خِلْوٌ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ بِجُودِكَ وَ كَرَمِكَ فَلاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ‏

 و من به فضل و كرم تو از همه اين رنج و بلاها در آسايشم پس (شكر تو) اى خداى پاك و منزه كه جز تو خدايى نيست

مِنْ مُقْتَدِرٍ لاَ يُغْلَبُ وَ ذِي أَنَاةٍ لاَ يَعْجَلُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

 تو آن مقتدرى كه هرگز مغلوب نشود و آن بردبارى كه هرگز شتاب نكند درود فرست بر محمد و آل محمد

وَ اجْعَلْنِي لَكَ مِنَ الْعَابِدِينَ وَ لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ‏

 و مرا از عبادت كنندگانت و از شكر گزاران نعمتهايت قرار ده

وَ لِآلاَئِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ وَ ارْحَمْنِي بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ‏

 و متذكر احسانهايت فرما و بر من رحم كن به حق رحمت واسعه‏ات اى مهربانترين مهربانان عالم

10)                       مَوْلاَيَ وَ سَيِّدِي وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ وَ قَدْ دَنَا يَوْمُهُ مِنْ حَتْفِهِ‏

 اى مولاى من و اى سيد من و چه بسيار بنده‏اى كه شب و روزش مى‏گذرد در حالى كه مرض مرگش فرا رسيده

وَ أَحْدَقَ بِهِ مَلَكُ الْمَوْتِ فِي أَعْوَانِهِ يُعَالِجُ سَكَرَاتِ الْمَوْتِ وَ حِيَاضَهُ‏

 و ملك الموت و اعوانش بر او چشم دوخته و حال سكرات موت و احاطه مرگ را بيچاره علاج مى‏طلبد

تَدُورُ عَيْنَاهُ يَمِيناً وَ شِمَالاً يَنْظُرُ إِلَى أَحِبَّائِهِ وَ أَوِدَّائِهِ وَ أَخِلاَّئِهِ‏

 و چشمهايش بر چپ و راست دور مى‏زند و به محبان و دوستان و خاصانش مى‏نگرد

قَدْ مُنِعَ مِنَ الْكَلاَمِ وَ حُجِبَ عَنِ الْخِطَابِ يَنْظُرُ إِلَى نَفْسِهِ حَسْرَةً لاَ يَسْتَطِيعُ لَهَا ضَرّاً وَ لاَ نَفْعاً

 و زبانش ياراى سخن گفتن ندارد و از گفتار باز مانده به خود با نگاه حسرت مى‏نگرد و هيچ بر سود و زيان خود قادر نيست

وَ أَنَا خِلْوٌ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ بِجُودِكَ وَ كَرَمِكَ‏

 و من از تمام اين بلا و رنجها اى خدا به لطف و كرمت در آسايشم

فَلاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ مِنْ مُقْتَدِرٍ لاَ يُغْلَبُ وَ ذِي أَنَاةٍ لاَ يَعْجَلُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

 پس اى خداى پاك و منزه كه خدايى جز تو نيست تو آن مقتدرى كه هرگز مغلوب نشود و آن بردبارى كه ابدا شتاب نكند درود فرست بر محمد و آل محمد

وَ اجْعَلْنِي لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ وَ لِآلاَئِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ وَ ارْحَمْنِي بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ‏

 و مرا از شكر گزاران نعمتهايت قرار ده و متذكر احسانهايت فرما و بر من ترحم كن به حق رحمت واسعه‏ات اى مهربانترين مهربانان عالم

مَوْلاَيَ وَ سَيِّدِي وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ فِي مَضَايِقِ الْحُبُوسِ وَ السُّجُونِ وَ كُرَبِهَا وَ ذُلِّهَا وَ حَدِيدِهَا

 اى سيد و مولاى من و چه بسيار بنده‏اى كه شب‏و روزش در تنگناى حبس و زندانها با رنج و ذلت و غل و زنجير مى‏گذرد

يَتَدَاوَلُهُ أَعْوَانُهَا وَ زَبَانِيَتُهَا فَلاَ يَدْرِي أَيُّ حَالٍ يُفْعَلُ بِهِ وَ أَيُّ مُثْلَةٍ يُمَثَّلُ بِهِ‏

 و زندانبانها و مأموران زندان او را دست به دست از حبسى به حبس ديگر مى‏برند و نمى‏داند با او چه خواهند كرد و كدام اعضاى بدنش را خواهند بريد

فَهُوَ فِي ضُرٍّ مِنَ الْعَيْشِ وَ ضَنْكٍ مِنَ الْحَيَاةِ يَنْظُرُ إِلَى نَفْسِهِ حَسْرَةً لاَ يَسْتَطِيعُ لَهَا ضَرّاً وَ لاَ نَفْعاً

 و در اين حال به سختى معيشت مى‏كند و در تنگى زندگانى را مى‏گذراند بر خود به نظر حسرت مى‏نگرد قادر بر نفع و ضررى بر خويش نيست

وَ أَنَا خِلْوٌ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ بِجُودِكَ وَ كَرَمِكَ‏

 و من به لطف و كرم تو از اين رنج سختيها همه آسوده‏ام

فَلاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ مِنْ مُقْتَدِرٍ لاَ يُغْلَبُ وَ ذِي أَنَاةٍ لاَ يَعْجَلُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

 پس خدايى جز ذات تو اى ذات پاك و منزه نيست تو آن مقتدرى كه هرگز مغلوب نشود و آن بردبارى كه هرگز شتاب نكند پس درود فرست بر محمد و آل محمد

وَ اجْعَلْنِي لَكَ مِنَ الْعَابِدِينَ وَ لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ وَ لِآلاَئِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ‏

 و مرا از اهل عبادت خود گردان و از شكر گزاران نعمتهايت قرار ده و متذكر احسانهايت ساز

وَ ارْحَمْنِي بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ‏

 و به حالم ترحم فرما اى مهربانترين مهربانان

سَيِّدِي وَ مَوْلاَيَ وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ قَدِ اسْتَمَرَّ عَلَيْهِ الْقَضَاءُ

 اى سيد و مولاى من و چه بسيار بنده‏اى كه شب و روزش مى‏گذرد در حالى كه به قضاى آسمانى پى در پى گرفتار است

وَ أَحْدَقَ بِهِ الْبَلاَءُ وَ فَارَقَ أَوِدَّاءَهُ وَ أَحِبَّاءَهُ وَ أَخِلاَّءَهُ‏

 و بلا به او احاطه كرده است و همه دوستان و محبان و خاصانش از او دورند

وَ أَمْسَى أَسِيراً حَقِيراً ذَلِيلاً فِي أَيْدِي الْكُفَّارِ وَ الْأَعْدَاءِ يَتَدَاوَلُونَهُ يَمِيناً وَ شِمَالاً

 و روز را شب مى‏كند به حال اسيرى و ذلت و خوارى به دست كافران و دشمنان به هر طرفش از راست و چپ مى‏كشند

قَدْ حُصِرَ فِي الْمَطَامِيرِ وَ ثُقِّلَ بِالْحَدِيدِ لاَ يَرَى شَيْئًا مِنْ ضِيَاءِ الدُّنْيَا وَ لاَ مِنْ رَوْحِهَا

 و از گودال تيره زندانى به زندان تاريك ديگرش با زنجير آهن مى‏كشند چشمش به روشنى عالم نمى‏افتد و نسيمى به او نمى‏وزد

يَنْظُرُ إِلَى نَفْسِهِ حَسْرَةً لاَ يَسْتَطِيعُ لَهَا ضَرّاً وَ لاَ نَفْعاً

 به حال خود با نظر تأسف و حسرت مى‏نگرد و قادر بر نفع و ضرر خويش نيست

وَ أَنَا خِلْوٌ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ بِجُودِكَ وَ كَرَمِكَ‏

 و من به لطف و كرم تو از تمام اين رنجها آسوده‏ام

فَلاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ مِنْ مُقْتَدِرٍ لاَ يُغْلَبُ وَ ذِي أَنَاةٍ لاَ يَعْجَلُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

 پس خدايى جز تو اى ذات پاك و منزه نيست تو آن مقتدرى كه هرگز مغلوب نشود و آن بردبارى كه هرگز شتاب نكند پس درود فرست بر محمدو آل محمد

وَ اجْعَلْنِي لَكَ مِنَ الْعَابِدِينَ وَ لِنَعْمَائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ وَ لِآلاَئِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ وَ ارْحَمْنِي بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ‏

 و مرا از اهل عبادت گردان و از شكر گزاران نعمتهايت قرار ده و پيوسته متذكر احسانهايت فرما و به حالم ترحم كن به حق رحمتت اى مهربانترين مهربانان عالم

....... ( مفاتیح الجنان  شیخ عباس قمی ) 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :

حديث

    وَ قَالَ الصَّادِقُ ع لَا تُعْطُوا الْعَيْنَ حَظَّهَا مِنَ النَّوْمِ فَإِنَّهَا أَقَلُّ شَيْ‏ءٍ شُكْرا إرشاد القلوب إلى الصواب ج‏1 92 الباب الثاني و العشرون في فضل صلاة الليل

    حضرت صادق عليه السّلام فرمود: چشمتان را زياد بخواب عادت ندهيد زيرا كه كمتر سپاسگزارى ميكند ( آنرا بیدار نگهدارید برای عبادت بیشتر و کارهای خیر )

لينک هاي مفيد